
© Shigeru Tamura · Public domain · Wikimedia Commons
Japonya · 1903–1963
Yasujiro Ozu
Kamerayı oturan bir insanın göz hizasına indirdi ve orada bıraktı.
“Ben tofu ustasıyım; yalnız tofu yapabilirim.”
Ozu üzerine Japon sinema yazınında kayıtlı söz
Ozu'nun sineması kural koyarak çalışır. Kamera alçaktır, hareket etmez, karakterler doğrudan mercekle konuşur, geçişler bir odadan değil boş bir koridordan, bir çamaşır ipinden, bir trenden geçer. Bu kurallar bir üslup gösterisi değil; anlatının nereden bakılacağını sabitliyor.
Konusu neredeyse hep aynıdır: evlenen kız, yaşlanan baba, dağılan ev. Tekrar onun zaafı değil yöntemi. Aynı hikâyeyi yıllar boyunca yeniden çekerek küçük farkları görünür kıldı; bir sahnede kimin oturduğu, kimin kalktığı, kimin sessiz kaldığı belirleyici hâle geldi.
Duygu asla patlamaz. Ayrılık anında yüz gösterilmez, sofra gösterilir. Bir kadın gülümser ve kamera onu bırakmaz; ağlamanın geldiği yeri seyirci kendi kurar.
Japon sinemasının dünyaya en geç açılan büyük ismi oldu; fazla yerel bulundu. Bugün tam tersi görülüyor — o kadar yerel ki başka her yerde anlaşılıyor.
Yasujiro Ozu DÜNYASI
Ozu'nun dünyası bir evin içidir ve o ev hep aynı ölçülerle kurulur. Kamera yer minderinde oturan birinin göz hizasındadır, hareket etmez, karakterler doğrudan merceğe konuşur. Bu kurallar izleyiciyi misafir yapmaz, aileden biri yapar.
Sahneler arasında boş mekânlar durur: bir koridor, bir çamaşır ipi, geçen bir tren. Bu aralar anlatıyı bölmez, ona nefes verir. Ozu'nun sinemasında asıl olay bu boşluklarda geçer — biri gittikten sonra odanın hâli, sofranın toplanması, bir kadının gülümseyip susması.
Başlamak için
Tokyo Story 1953Şehre gelen yaşlı çift ve kimsenin onlara ayıracak zamanı olmaması.
Late Spring 1949Evlenmek istemeyen kız ile bunu isteyen baba; ikisi de yalan söylüyor.
An Autumn Afternoon 1962Aynı hikâye son kez; bu defa bar, viski ve yalnız kalmış bir adam.
Early Summer 1951Bir ailenin bir yazı; kararın kimden çıkacağı belli değil.
Canon filmleri
























