Biçimler
Animasyon
Her kare elle, tek tek yapılıyor. Animasyon çekilen değil kurulan bir sinema — ve bu yüzden gerçeğe hiç benzemek zorunda değil.
Şiirsel Animasyon
Anlatının değil imgenin yönettiği işler; genellikle kısa, genellikle yetişkin.

Shakespeare kuklalarla oynanıyor; Trnka sözü tümüyle atıp hareketi bırakıyor.

Bir adam çocukluğunu hatırlıyor; suluboya dokusu hafızayı bulanık tutuyor.

Savaş, ev ve çocukluk çağrışımla bağlanıyor; anlatı yok, hatırlama var.

Her kare elle yağlıboyayla resmedilmiş; köy melodramı tabloya dönüşüyor.

Kesilmiş siluetlerle anlatılan bir masal; bilinen en eski tam uzunlukta animasyonlardan.

Babasını arayan çocuğun gözünden bir ülkenin sanayileşmesi; hiç konuşma yok.

Nükleer saldırıya devlet broşürüyle hazırlanan yaşlı çift; yumuşak çizgi dehşeti artırıyor.

Otuz yılı aşkın sürede tamamlanan bir masal; Ghibli kurucuları bu filmi kendi başlangıçları sayıyor.

İşi bitmiş bir sihirbaz ve ona inanan kız; neredeyse hiç diyalog yok.

Bir köpek ile bir robotun arkadaşlığı; sözsüz anlatı ayrılığı daha da ağırlaştırıyor.

Adaya düşen adam ve bir kaplumbağa; diyalogsuz, açıklamasız bir ömür.

Kopmuş bir el sahibini arıyor; iki anlatı hattı ayrı çizgi diliyle ilerliyor.

Canlı çekimden animasyona geçen bir film; biçim değişimi konunun kendisi.

Kilden yapılmış bir hayat hikâyesi; malzemenin kabalığı acıyı yumuşatmıyor.

İki yalnız insanın yıllar süren mektuplaşması; gri ve kahverengi iki ayrı dünya.

Ortaçağ el yazmalarının süslemesi doğrudan animasyona çevrilmiş; perspektif bilerek reddediliyor.

İrlanda mitolojisinden bir kardeş hikâyesi; daireler ve düz renkler tekrar eden bir desen kuruyor.

Her kare yağlıboyayla, ressamın kendi üslubunda elde boyanmış; yüz kişilik bir atölye işi.
Elle Yapılmış
Kukla, kesme kâğıt, kil ve tek kişilik atölyeler; bilgisayarın dışında kalan damar.

Kuruluş efsaneleri ahşap kuklalarla anlatılıyor; ulusal anlatı el işçiliğiyle kuruluyor.

Terk edilmiş mankenler bir depoda aynı hayatı tekrarlıyor; nesneler oyuncuya dönüşüyor.

Oyuncaklar kendi başlarına hareket ediyor; çocuk odası tekinsiz bir yere dönüşüyor.

Üç bölümde iki figür birbirini yiyor, seviyor ve yok ediyor; kil hiç durmadan biçim değiştiriyor.

Gravürlerle canlı çekimin birleştiği bir yolculuk; Zeman'ın tekniği bugün hâlâ kopyalanıyor.

Torununu arayan yaşlı kadın ve üç şarkıcı; neredeyse hiç konuşulmadan anlatılan bir polisiye.

İnsanların evcil hayvan olduğu bir gezegen; kesme kâğıt tekniği yabancılığı artırıyor.

Ondokuzuncu yüzyıl gravürleri canlı oyuncuyla birleştiriliyor; kitap sayfası hareket ediyor.

Bir çömlekçi ile onu zorlayan dev el; sansüre karşı yapılmış bir kukla filmi.

Ahşap oyma kasaba ve tahta figürler; masal gotik bir kâbusa çevriliyor.

Stop-motion köpekler ve simetrik kadrajlar; el yapımı olan her şey görünür bırakılmış.

Çizgi roman tramı, farklı kare hızları ve bilinçli hizasızlık; bilgisayar animasyonu elle çizilmiş gibi görünüyor.
Renk ve Gösteri
Animasyonun en gösterişli tarafı; bakmak başlı başına bir sebep.

Erkek kılığına giren genç kız ve batıya giden kervan; düz renkler ve keskin çizgiler.

Anne ve kızın bir tavuk bulma günü; her karakter tek bir renkle boyanmış.

Ramayana ile bir boşanma hikâyesi iç içe; dört ayrı çizim üslubu aynı filmde.

Havana ve New York arasında bir aşk; caz sahneleri elle çizilmiş mekânlarda geçiyor.

Gökkuşağından gelen çocuk ve gelecekteki bir dünya; renk anlatının kendisi.

Batı Afrika masalından doğan çocuk kahraman; Avrupa animasyonunun başka bir yere baktığı an.

Kurt avcısının kızı ve ormanda yaşayan çocuk; çizgi kasabada sert, ormanda serbest.

Sular yükselirken bir kedi ve diğer hayvanlar; hiç konuşma yok, hiç insan yok.

Bir çocuğun sazı katları hareket ettiriyor; stop-motion ile origami birleşiyor.

Kuklanın çocuk olma çabası; renkli animasyonun teknik olarak neye ulaştığını gösteren erken örnek.

İlk uzun metrajlı çizgi film; renk ve derinlik bir stüdyo tarafından sıfırdan icat edilmiş.

Ortaçağ minyatürlerinden alınmış düz, keskin bir tasarım; stüdyonun en stilize filmi.

Suyun altındaki renk düzeni; el çizimi animasyonun son büyük dönemini başlatan film.

Balo sahnesinde el çizimi figürler bilgisayarla yapılmış salonda dönüyor; iki teknik ilk kez birleşiyor.

Tümüyle bilgisayarda yapılmış ilk uzun metraj; plastik yüzey seçimi teknik sınırın kendisinden doğmuş.

İlk yarım saatte neredeyse hiç konuşma yok; animasyon sessiz sinemanın diline dönüyor.

Çizgi karakterler canlı çekimin içinde gölge düşürüyor; iki dünya aynı ışıkta buluşuyor.

Bilgisayar animasyonu elle boyanmış gibi görünmeye çalışıyor; teknoloji resme geri dönüyor.
Çocukluğa Bakmak
Çocuk için yapılmış olanla çocukluk üzerine yapılmış olanın ayrımı.

Kör kız kardeşi ve küçük erkek kardeş; çocuk masalı biçiminde bir yas hikâyesi.

Kızıl Kmerler döneminde oğlundan ayrılan anne; çocukluk burada bir kayıp olarak anlatılıyor.

Bir ayı ile bir farenin yasak arkadaşlığı; suluboya çizgi masalı yumuşatıyor, korkuyu değil.

Yetimhaneye gelen çocuk ve oradaki diğerleri; kuklalar acıyı süslemeden gösteriyor.

Masal kuklalar ve doldurulmuş hayvanlarla anlatılıyor; çocuk kitabı tekinsiz bir yere çevriliyor.

Erkek kılığına giren kız ve anlattığı masal; iki ayrı çizgi dili iki gerçekliği ayırıyor.

Gerçek tüylerle yapılmış stop-motion; kürkün her karede titremesi bilerek bırakılmış.


